duizend tinderzielen

ik raak gevonden
op een bloemblaadje
ergens halverwege de oceaan
voortgetrokken door een
knap organisch wezen
soort Griekse God
die mijn naakt bestaan
onder de waterspiegel
zit aan te staren
I wonder why?
mijn Google Maps
lijkt ver weggedreven
evenals mijn weerloos brein
lees: duizend tinderzielen
omgekomen
het ruime sop geeft hen
een waardig afscheid
ondertussen word ik meegezogen
test ik mijn verstand
zwemdiploma ’s of naar de haaien
shit zeg, niet bijten
lekker is nu geen smaak!
ik kijk zijn helder blauwe ogen
zijn vrijwillig geven
maakt hem weergaloos
langzaam durf ik te baden
schuift mijn voetje het groene blad
de natuur heeft mij flink te pakken
ik laat het maar
gebeuren..

Advertenties

ik boogschutter

ik ben niet zo
niet zo voorspelbaar als de zon,
die toch wel komt
al hangt de dag al in de lucht
ik ben niet zo, zwart wit niet
op de waarheid van wat ik voel
stom sterrenbeeld
sterker nog, ik kan wel wat
hulp gebruiken
beetje kleur op mijn verloren ziel
omdat engelen, laffe zooi
zijn gaan hengelen
op de nieuwe morgen
ik ben niet zo, niet zo doorzichtig als de zee
ik vis nu toch ellendig,
achter mijn gevoelens
ik ben niet zo, niet zo stoer als Zeus,
die vanaf zijn hoge berg
wat bliksem laat knallen
nee, ik ga kopje onder
heus, al vechtend en scheldend
ontsnap gelukkig het vraatzuchtig dier
ik ben niet zo,
niet zo als Jupiter, die wat
groei schenkt aan mijn type
ga toch vissen!
ik ben nu in conclaaf
met dat mollige knaapje
en zijn pijl en boog
het was toch raak?
ik ben niet zo,
van al die mannen
maar dammit!
nu toch verliefd..

 

 

 

 

 

 

hou vast

ik hou ze vast allemaal
hoe ze dichtbij
mijn gevoel en ik
konden zijn
het was net alsof we
verliefd waren
genoeg maar niet echt
in de tijd
want lege harten
verloren in een donkere
nacht
krijgen geen stem
in ons brein
die bungelen op de rand
van verstand
ik zou het willen
laten kloppen
weg uit de koude wereld
waar woorden vechten
om de warmte
van ons hart
hou vast
tot we elkaar weer vinden
vrienden..

mijn hart

ik schrijf je
wat ik voel
zonder dat je ziet
hoe ik naar je kijk
ik zoek je hier
en op afstand
maar eigenlijk
voor dichtbij
ik schrijf je
wat ik denk
maar ik hoop
eigenlijk op jou
en dat de stem
in mijn hoofd
mijn hart niet grijpt
of verder kijkt
ik roep je nu
en voor altijd
alsjeblieft
laat me zien
dat ik schrijven blijf
hoeveel ik van je hou
en de liefde
ook van mij..

luchtbel

haar gevoel zweeft daar
even
als een soort luchtbel
doorzichtig licht en geluidloos
over een groene vallei
vruchtbaar- bloeiend
spontaan – lachend
en schilderachtig uit een hoop
gevangen gedachten
die in liefde zijn gedoopt
naar een donker doolhof
met wat gouden toppen
in de ruimte van haar hoofd
tot een stuk zich wakker spat
licht haar gevoel kriebelt
en niet kan worden herinnerd
of ooit vergeten
wat het was

tekening

Ik schreef je mooie glimlach
op een ouderwetse manier.
Een tekening in woorden,
maar dan anders, want meer,
liet ik anderen niet zien
Het was mijn herinnering aan jou,
die ik lezen kon, zoals ik dacht.
Ik zag gewoon je leven in het licht,
hoe je woonde, waar het was,
bij een perenboom in lichtgroen
en je foto bij een oude molen.
Alles met wat letters op wit linnen,
een kleine peer mee gestolen,
voor de uitdrukking op jouw gezicht.

En daar raakten mijn gedachten
stilletjes de houten verfkwast.
Ik liet je lachen, ik liet je huilen,
jouw leven en ik hield het vast.

Wat was het fijn, alles mocht
en alles kon, er was geen grens
op mijn nostalgische doek.
Je prachtige haren opgestoken,
de korte rok met hoge laarzen
achter de kinderwagen.
Met twee lieve kinderen,
en kort een sigaret, als de buurvrouw
even kwam ouwehoeren.
Ik zag wel meer, dan jij misschien,
dat was juist leuk, net als een boek,
met spanning uit een andere tijd.
Het vertelde iets van jou,
daarom schreef ik verder toen.

En daar raakten mijn gedachten
stilletjes de houten verfkwast.
Ik liet je lachen, ik liet je huilen,
jouw leven en ik hield het vast.

De schoonheid die ik zag
straalde door de mensen,
zelfs mijn schilderskunsten
werden een begrip.
Want als ik aan haar dacht,
sprak ik zonder woorden.
En ik wist zeker, als u haar
had gekend, hoe ik haar zag,
dan was mijn tekening gedeeld
en besproken.
Ik weet nog wat ik voelde,
met muziek uit vervlogen jaren,
dat momenten leefden, zolang
ik wilde.

En daar raakten mijn gedachten
stilletjes de houten verfkwast
Ik liet je lachen, ik liet je huilen,
jouw leven en ik hield het vast

eiland

ik maak geen eiland
van mijn hart
waar de kiezels
naar mijn silhouet
oplossen voor je
ze aanraakt
of grip verliezen
als je stappen zet
op de stemmen
in mijn hoofd
ik wacht wel tot
we naar de zelfde
bloedstroom
zwemmen
daar klopt het
hoor je me
zie je me
jij maakt het goed
ik vind je ogen toch wel
als jij mijn lichaam
zoekt