rood

Daar waar de zon
het laatste beetje
kleur op de lijn van
nu en later vormt
kun jij mij vinden
Het warme rood zet
mij nog even aan
en lost dan op
achter de streep van
het heden
Ik blijf achter
maar de schaduw
tilt mij nog voor het
aandenken van het
morgenlicht
Dansende haren
in het mistige zwart
vertellen de gouden
sterren het pad van
het vergezicht
Waar alleen jij
jouw eigen waarheid
hoeft heen te dragen
om mij in het avond

rood te zien

Advertenties
Dit bericht is geplaatst in fictie.

5 reacties op “rood

  1. Di mario schreef:

    Ik voel ook altijd graag dat laatste beetje zon op me schijnen. Nog even voordat de avond valt.

    Love as Always
    Di Mario

  2. Terrebel schreef:

    Een prachtig moment om foto’s te maken. Ook in je hart.

  3. thatfullmoonguy schreef:

    Ook in je hart, inderdaad… dat is de grote uitdaging, he. Om meestal achteraf de intense belevingen die je ondergaat, te verdichten en vast te houden. Maar jij kunt het Alexandra, piew… ik voel me zeer bescheiden naast jou. Maar het is zoals het is.
    En als ik maar soms even zo’n moment heb – zoals die zin. Vasthouden hoe het voelde, toen je opeens niet meer een eiland was, een vacuüm; alleen op de wereld. Dank je Alexandra! Liefs, Clemens.

  4. merel schreef:

    wondermooi …. ik hou van de ondergaande zon en draag het soms nog lang met me mee

  5. Salty Letters schreef:

    ‘k Heb een pareltje ontdekt… jouw blog. Wat dicht je mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s