sprookje ‘ijs prinses’

Ze kreeg geen lucht meer
de koude nacht had het branden
van de kaarsen rondom het kleine
stukje water uitgeblazen
De krassen op het ijs en het barsten
op de lijnen hebben haar geliefde
optreden laten vallen
Enkel haar pareltjes mochten verder
rollend over het wit geslagen laken
met glinstering tot aan de maan
in weerschijn van licht op haar
klam geworden lichaam
Het schildert een verlaten sprookje
zonder aanvuring of gehoor
Ze blijft in zuchten staren naar
het terug komen op de aarde
Totdat er uit een film van mist
het doek van leven mag opwaaien
In de armen van een wonder
weg van de gebroken spiegel
waar haar bewogen sleep de
bevroren pijn
zal uitharden
Als zachtjes de sluier van warmte
alles van haar wil houden

en uit een onwaarschijnlijke wereld

de kus
van verlangen
haar weer laat ademhalen

Advertenties
Dit bericht is geplaatst in fictie.

4 reacties op “sprookje ‘ijs prinses’

  1. Henry schreef:

    Mooi geschreven San. Een sprookjesachtige kerstgedachte. Er is altijd hoop ..

  2. merel schreef:

    heel stilletjes gelezen, zo sprookjesachtig mooi.

    Ik ga je een linkje geven, maakt het gemakkelijker om tot bij jou te komen (nu doe ik het via Sjoerd).

    Alvast heel fijne en warme kerstdagen

  3. Leidse Glibber schreef:

    inderdaad sprookjesachtig

  4. Sjoerd schreef:

    waarom moet ik nu aan sneeuwwitje denken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s