eigen kracht

Lang geleden in het
bos van gouden regen
aan de rand van verdwaalde
paden en stilgelegen wateren
Was er een verloren ziel
overgebleven uit de tijd van
vergeten jaren
Om daar te sterken en te bakeren
in de kracht van oude armen
De beschermer van goede daden
hield zich staande net als alle
andere planten die de sterveling
lieten ademen  
Het gevonden kind kon dalen
spelen op de ongedeerde bladeren
en schommelen op muziek wat
moeder aarde had achter gelaten
Als eeuwige ballade wat een
gevonden kroost deed ontwaken
als de wolven maar zachtjes
zouden aanhalen zodra de
stof
zich liet opwaaien
Om dan de verloren ziel bij naam
op te dragen met eigen kracht
los te laten en het leven
in al
zijn grootsheid weer
te
aanvaarden
 

Advertenties
Dit bericht is geplaatst in liefde.

4 reacties op “eigen kracht

  1. Terrebel schreef:

    En af en toe kom je dan zo’n verloren ziel tegen…

  2. Henry schreef:

    Als verloren zielen elkaar vinden komt daar soms iets prachtigs uit .. Zielsverwanten! (k)

  3. Leidse Glibber schreef:

    wel eens over gedacht om er meer mee te doen?

  4. merel schreef:

    wondermooi Alexandra – het leest als een sprookje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s