maar ik ben supergirl..

Als je mij
had gekend
dan was ik
ook gevonden
ergens diep
in jouw ogen
zou ik zijn gered
in alles
wat jij zou zien
of opgenomen hebt
zonder stemmen
beschermd
tranen gevochten
mij te vangen
zodat ik niet zou
vallen
als je mij toch had
dan was er geen angst
en wist je nu
hoe veel ik van je ben
heel even
herkend dan

Advertenties
Dit bericht is geplaatst in liefde.

6 reacties op “maar ik ben supergirl..

  1. Henry Blankvoort schreef:

    En dat ben je .. Als je zo om kan gaan met verdriet, verlies en tegenslag en er gewoon blijft zijn voor iedereen! Wat voor mens zou je zijn zonder dat. Jammer voor diegene die de kans hebben laten lopen om je echt te leren kennen. Ze zullen misschien nooit weten wat voor prachtige vrouw ze zijn mis gelopen. :x)

  2. די מריו schreef:

    Helaas neemt niet iedereen de moeite om je te leren kennen maar gaan ze voor het oppervlakkige uiterlijk. Dat is jammer de binnenkant kan zoveel mooier zijn.

    Love As Always
    Di mario

  3. sjoerd schreef:

    Ik geloof dat ik best met jouw door een deur zou kunnen gaan. Daarvoor moet je inderdaad een supergirl zijn…

  4. Leidse Glibber schreef:

    Gezien je voorgeschiedenis en je gedichten zeker weten een supergirl

  5. merel schreef:

    volgens mij ben je inderdaad een supergirl

  6. thatfullmoonguy schreef:

    Jeee… ik kom hier ook te weinig… wat mooi Alexandra. Ja; je zegt het anders maar je kent hetzelfde gevoel….

    Had jij dat ook, ooit en misschien nog soms, van die houding zoeken, stoer zijn, rationeel zijn zelfs hoewel je dat van binnen totaal niet bent en wilt zijn. Jezelf schrap zetten, overschreeuwen, alles aankunnen… zogenaamd dan. Maar bang zijn, dat vooral…. en eigenlijk dat zelf niet eens doorhebben.

    Trouwens, even – ook in onze stijlen zitten naast verschillen overeenkomsten; ik zie mijn gedichten op hun best, als één verzuchting, één flow waarin van alles vermengd naar buiten komt…. en datzelfde zie ik wel bij jou. Vind ik zo mooi. En het maakt dat ik ze goed kan begrijpen!

    als je mij toch had
    dan was er geen angst
    en wist je nu
    hoe veel ik van je ben…

    Dat is het helemaal, zucht… Daarin zit helaas zoveel. Die regels, dit gedicht vergeet ik niet.

    Ja, er blijft iets over hè.
    Als je dat van in je jeugd hebt meegemaakt, het afstoten, geen veiligheid kennen en er is een lang proces nodig geweest om de gevolgen te overwinnen…
    Dan kan de warmte die er blijkbaar toch is in de wereld, heel veel opvullen…. maar het is net of niet elke verkilde holte meer kan worden bereikt.
    Je wordt nèt niet helemaal door en door vanzelfsprekend warm…. en het komt niet helemaal tot rust.
    Er blijft een gat in je verleden; en het is ook moeilijk soms, om warmte aan te nemen, het is nooit vanzelfsprekend – relaxt. Geldt ook voor geven soms!

    Nou ja, het is inderdaad voor een groot deel goedgekomen. Ik ben blij met lieve mensen en ik accepteer ze 🙂 Ik ben blij dat ook van jou te horen Alexandra.
    Maar mede door dat gebrek aan vanzelfsprekendheid in je leven, heb je je handen wel een stukje voller dan anderen met het nu. En dan komt dat nog bovenop iets, wat jij misschien ook herkent, ik heb er last van: alle prikkels om je heen (en van binnen je) komen vaak, allemaal tegelijk even heftig op je af… En dan kun je op tilt slaan.
    Hm, ik kan ze nu steeds beter laten afglijden hoor. Maar pfff….
    Maar, dat is aangeboren en niemand kan er iets aan doen. Het was wèl één van de dingen waar mijn ouders totaal geen oog voor hadden en die dus een kloof tussen ons veroorzaakten. Waardoor ik echt in de vernieling kwam.

    Daar was ik ook kwaad om. Nu heb ik in ieder geval met mijn moeder de kans gehad om bijna alles recht te breien, op te lossen. Maar zij is ehm.. 82 geworden. Dat gaf ons wat tijd….
    Dat jouw moeder zo jong is overleden is echt niet eerlijk.. voor niemand.
    Over dat missen… is dat om alles wat er altijd niet was, dus wat je altijd hebt gemist? Of is dat om de toch ook, fijne kanten van haar?
    Want dat eerste is moeilijker. Bij dat laatste kun je denken, zoals ik nu heb: dat heb ik in ieder geval gehad, gekend, ook al is het voorbij. Maar dat eerste is voor altijd onbevredigd.

    Ik denk, dat de enige manier om dat te accepteren is, naast blij zijn met wat er wèl positief was in jullie relatie, misschien, beseffen dat echt iedereen moet leven met zeer onbevredigde gevoelens, onrust. Er is altijd iets… Zo kan ik het steeds beter zien. Dat helpt, om mijn issues los te laten, langzamerhand… Helaas is het in jouw geval iets wat zo dicht bij je staat, dat het bij het missen ook zo’n pijn doet.
    Ik vind dan ook, dat ook jij alle recht hebt om te genieten van wat er nú is om je heen, Alexandra. En van de mensen die er nú zijn. Als jij het heden kunt accepteren zoals het is, met die mensen, met alle redenen die zij hebben om jou leuk te vinden en jij hen, en dus ook met alle kanten aan jou die er nu eenmaal zijn in het hier en nu inklusief soms anders zijn, dan kun ook jij gelukkig zijn.
    En dat wil ik wel graag 🙂

    Maar wel in alle omstandigheden graag gedichten blijven schrijven, haha.

    Liefs van mij, en de eerste voorjaarsroosjes speciaal voor jou!
    Clemens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s