dansen in het donker

ik voelde me zo
verloren
in het moment
dat ik was vergeten
wat je glimlach
en meer bedoelde
heb ik je gemist
of de kans niet genomen
je de mijne te maken
samen in het wonder
het doen
geloven dat het kan
als ik denk aan hoe
je mij liet bewegen
op het podium van
het donker
alleen voor ons
dan hoop ik dat
je het nog eens wilt
mij leert dansen
in een nacht
zoals toen

 

Advertenties

6 reacties op “dansen in het donker

  1. sjoerd schreef:

    Tsja, soms zou je dingen wel eens over willen doen. Of het dan beter wordt kun je gelukkig alleen maar gokken.

  2. די מריו schreef:

    Natuurlijk, maar dan moet ik wel eerst zelf leren dansen.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Leidse Glibber schreef:

    Soms herken je jezelf een beetje in een gedicht. Vind het wel treffend kwam van de wek voor het eerst weer in contact met een oud vriendinnetje van 40 jaar geleden en vroegen ons ook het een en ander af 🙂

  4. Henry schreef:

    Alleen met jou zou ik het samen in het wonder willen doen Alexandra! 😉 Wat een heerlijk gedicht. Ik geloof erin ..

  5. merel schreef:

    dansen in het donker samen met je geliefde …. het doet me denken aan een nacht vervuld van liefde

  6. thatfullmoonguy schreef:

    Momenten…. ze kunnen zo gruwelijk mooi zijn he – gruwelijk omdat ze groot en overheersend zijn. Vergeet je wat er eigenlijk wou, zou, kon, moest…. Momenten, ik haat ze en hou van ze! Maarrr… dat heb je verdraaid mooi verwoord…

    Dankjewel Alexandra, voor je reaktie. I know… ik kan niet goed zeggen dat het wel meeviel, hè 🙂 Maar tegelijk, je snapt het, zij was daar!
    En op dat moment leerde ik dus, dat het mogelijk was dat je gelijkgezinden ontmoet, ook al had je dat nooit leren oproepen, ermee om leren gaan, niets. Ook ik kon lieve mensen kennen. Dat was één van de positieve ervaringen (en constante factoren) waar ik me later aan vasthield: er zijn mooie dingen mogelijk in mijn leven, en je kunt misschien dan ook wel veranderen…. Zo wist ik dat ik dat moest proberen en dóór moest gaan.
    Stel je voor dat je in je jonge leven helemaal niets hebt om je aan vast te houden; ik hoor soms verhalen van mensen… dan begrijp je niet dat de gedachte aan hoop en mogelijkheden ooit in hen opkwam!
    Maar heel diep in je, zit altijd een beetje zin in zon…. levenslust en levenskracht. Het heeft alleen wel eens hulp nodig hè.

    Liefs en zonnestraaltjes! ☼
    Clemens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s