tekening

Ik schreef je mooie glimlach
op een ouderwetse manier.
Een tekening in woorden,
maar dan anders, want meer,
liet ik anderen niet zien
Het was mijn herinnering aan jou,
die ik lezen kon, zoals ik dacht.
Ik zag gewoon je leven in het licht,
hoe je woonde, waar het was,
bij een perenboom in lichtgroen
en je foto bij een oude molen.
Alles met wat letters op wit linnen,
een kleine peer mee gestolen,
voor de uitdrukking op jouw gezicht.

En daar raakten mijn gedachten
stilletjes de houten verfkwast.
Ik liet je lachen, ik liet je huilen,
jouw leven en ik hield het vast.

Wat was het fijn, alles mocht
en alles kon, er was geen grens
op mijn nostalgische doek.
Je prachtige haren opgestoken,
de korte rok met hoge laarzen
achter de kinderwagen.
Met twee lieve kinderen,
en kort een sigaret, als de buurvrouw
even kwam ouwehoeren.
Ik zag wel meer, dan jij misschien,
dat was juist leuk, net als een boek,
met spanning uit een andere tijd.
Het vertelde iets van jou,
daarom schreef ik verder toen.

En daar raakten mijn gedachten
stilletjes de houten verfkwast.
Ik liet je lachen, ik liet je huilen,
jouw leven en ik hield het vast.

De schoonheid die ik zag
straalde door de mensen,
zelfs mijn schilderskunsten
werden een begrip.
Want als ik aan haar dacht,
sprak ik zonder woorden.
En ik wist zeker, als u haar
had gekend, hoe ik haar zag,
dan was mijn tekening gedeeld
en besproken.
Ik weet nog wat ik voelde,
met muziek uit vervlogen jaren,
dat momenten leefden, zolang
ik wilde.

En daar raakten mijn gedachten
stilletjes de houten verfkwast
Ik liet je lachen, ik liet je huilen,
jouw leven en ik hield het vast

Advertenties